a może nad morze?

Uwielbiam polskie morze. Mimo tego,że jest brudne, mimo tego,że jest tak zatłoczone,że nie mam gdzie rozłożyć swojego ręcznika,mimo tego,że ludzie  deptają mi  po stopach czy obsypują piaskiem. Nawet mimo tego,że  parawany  mi je zasłaniają i poza nimi tej wody nawet nie widzę.

Wszystkie te czynniki za dnia wkurzają mnie niesamowicie, nie mogę wyleżeć w spokoju i tylko buduje jakieś pułapki na ludzi,którzy chodzą  (na pewno) specjalnie obok mojej twarzy.

Ale jest jedna niezastąpiona rzecz,która  każe mi co chwila tam  wracać-klimat.

Jak za dnia się wkurzam,tak gdy przychodzi godzina 15/16 i większość plażowiczów ucieka na obiad to ja zaczynam czerpać radość. Wtedy już jestem w niebie,mogę wyciągnąć karty,pograć w siatkówkę i czekać na zachód słońca. Tak, ten widok podoba mi się w tym całym polskim morzu najbardziej. Uwielbiam usiąść ze znajomymi,posłuchać muzyki i porozmawiać,ale najbardziej cenie sobie chwilę samotności,  chwilę gdy odłączam się od innych i idę sama w nocy na brzeg obserwując  widok ogromnego morza pod gwiazdami słysząc tylko szum fal. Ta chwila jest dla mnie bezcenna i jak nic innego skłania mnie wtedy do głębokich przemyśleń.